Hell/o

اوج استیصال آدمی کجاست؟

به نظر من آنجا که دست به دامان موهومات می‌گردد 

موهوماتی که عموما در آسمان سیر می‌کنند 

این هنگام، انسان عاصی است اما طاغی نه 

که طاغی تن به مرگ می‌دهد اما خود را اسیر موهومات نمی‌کند 

که من عاصی بودم

اما طاغی نه 

Last Chance

باز هم من ماندم و من

سالهاست که در تمنا تجمیع من هستم 

"ما" بودیم

"من" دوباره من شد 

Turn to your friends

دلبر که جان فرسود از او، کامِ دلم نَگْشود از او

نومید نتْوان بود از او، باشد که دلداری کند

 

حافظ معجزه کرده است و ناظری هم به اعجازش افزوده است 

من نیز گوشه‌ای یافته‌ام و چنان به آن دل بسته‌ام که گویی فرزند به مادر

او که رفت، من هم رفتم 

او به شهری دیگر و من به جهانی دیگر 

اگر اکنون بپرسند تنها خواسته‌ات چیست، بدون درنگ می‌گویم بار دیگر ببینمش و لااقل اینبار با خداحافظی از جهان یکدیگر جدا شویم

اما...

 

 

Priority

همچنان می‌گویم که دیگر اثری از آن درد نیست

اما پس از پایان ساعت کاری، هنگام قدم زدن در پارک ها، بخاطرم می‌آید و آه که گاهی انگار روز اول است

همه چیز جای خود را به یک پرسش می‌دهد

گناه و جرم چه بوده؟

گونه‌ای نزیسته‌ام که اینگونه مجازات شوم

اما می‌شوم

عدالت دروغی شیرین است

On Hold & In Progress

شش ماه دیگر هم اضافه شد بر امید عبث

اما دیگر با تمام توان در برابرش ایستادگی می‌کنم

هیچ چیز مانند امید مرا نابود نکرد

که پلید است و پلید است و پلید

پیوند عمیق به درماندگی و بیچارگی، تنها راه نجات است

Request timed out

زمان سپری شده، مدت تولد آدمی‌ست

تا دوباره چرخه زندگی از نو شود

اما ندانستند که در نطفه خفه شده است 

Shirt of god

من هم می‌دانم که معمولا همه چیز در آینده درست خواهد شد 

اما امروزم را چکار کنم؟

حجم کثافت زندگی از همینجا مشخص است 

VOIP

حس می‌کردم از وجودم زندگی عبور کرد
تو بند بند بودنم خورشید طلوع کرد
تو دشت طلائی پروانه‌ها یه دختر
میون بوته‌ها آروم گلارو بو می‌کرد
نگاهم می‌کرد دردها و رنج رفتن
احساس می‌کردم خوش‌بخت خوش‌بختم
نگاهم می‌کرد که زندگی چه زیباست
آروم آروم به خواب رفتم

The waves are washing over half forgotten memory

اینک فرار از تنهایی، تنها برای پُر کردن تنهایی نیست

اینک فرای فرار است و اگر امروز نیز تنها باشم، تنها به انتها می‌اندیشم 

اینک قداست تنهایی به حد کمال تقدس رسیده است و نباید ادامه داشته باشد

اینک منتهی تنهایی، تنها به انتها محتمل است و کیست آن طرد کننده که اضمحلال را خنده سر می‌کند؟

 

Action required

به آسمان خیره نمی‌شوی و به اعماق زمین می‌نگری

با پوزخندی که از حماقت خود بیزاری 

عمق زمین گورستان است

گورستان درد را به آغوش می‌کشد و انسان را رها می‌سازد 

بی‌آنکه دریوزگی عبادت را کند